Eerste Frontlinie jongerenreis – bijzondere gebeurtenissen in Egypte

Geplaatst op 06-11-2025 in Verhalen.

Geschreven door Paul

“Dear brother Hasan“

Het is altijd bijzonder mooi om terug te kijken en tot het besef te komen dat wat je aan het doen bent klopt met wat God al op een eerder moment heeft voorbereidt. In oktober mocht ik met een groep jongeren naar Egypte reizen voor de eerste Frontlinie jongerenreis en daar mocht ik opnieuw zo’n moment meemaken. Op het moment dat je je hier bewust van wordt, ontstaat er ontzag voor God en nieuwe moed om te doen wat Hij je geeft.   

Met een groep van zes mensen mochten we voor een week naar Egypte gaan. Aan de ene kant maakten we een reis door de eerste hoofdstukken van het Bijbelboek Exodus, Mozes zijn tijd in Egypte. In onze persoonlijke stille tijd en op plekken zoals de piramides, de Nijl of in de woestijn doken we in deze verhalen. Mozes zijn verhaal komt op een hele nieuwe manier tot leven op de plek waar het zich ooit heeft afgespeeld. Een verhaal over onderdrukking en bevrijding, terwijl we op reis zijn voor de vervolgde kerk.  

Want aan de andere kant mochten we bij verschillende kerken en ministry’s langsgaan om jongeren te ontmoeten en te bemoedigen. Op één avond mochten we voor zeventig jongeren bidden die speciaal voor persoonlijk gebed naar de kerk waren gekomen. Op een ander moment mochten we voetballen met weeskinderen en zo Jezus liefde met hen delen. En op op de laatste avond mochten we op huisbezoek bij Sudanese vluchtelingen.  

Bij dit laatste project ging ik samen met een Sudanese pastor, -jongere en mijn tolk langs vier verschillende christelijke huishoudens. Vaak leven er namelijk wel drie gezinnen in één appartement. Hier mochten we dekens uitdelen voor de winter. Terwijl we naar het eerste huis liepen, werd mij verteld dat ik bij elk huis wat mocht delen. Toen we binnenkwamen, liepen er allemaal kleine kinderen rond, een buurvrouw en een moeder die de vorige dag bevallen was van haar vierde kind. Het ging niet zo goed met het kindje en de situatie was nog enigszins kritiek. Haar man was aan het werk, maar we mochten wel voor hen bidden.  

Voordat we gingen bidden vroeg ik heel bewust naar de naam van haar man. Tijdens de gebedstouravond in Hardenberg had er namelijk iemand een gebedsbemoedigingskaart ingevuld met de aanhef “Dear brother Hasan”. Ik had de hele week vijf van deze kaarten bij me gedragen. Eén had ik al aan iemand mogen geven, maar voor de andere vier leek ik niet echt de juiste plek te vinden. Bij deze ene kaart had ik al de gedachte dat het een gebed voor een gezin mocht zijn, dus toen deze vrouw vertelde dat haar man Hasan heet, mochten we deze kaart aan dit gezin geven en over hen uitbidden.  

Het was me toen wel duidelijk dat de overige drie kaarten ook nog wel hun bestemming zouden vinden in de andere drie huisbezoeken die we nog gingen doen. Het mooie was dat er voor elk huis een tekst, bemoediging of gebed was wat precies klopte. We kwamen echt iets brengen wat God al twee weken eerder had gegeven tijdens een gebedstouravond in Hardenberg. God is nog steeds in control, juist op de meest kwetsbare plekken waar we mogen bewegen en op de manieren waarop we het niet verwachten.

Dear brother Hasan, onze Sudanese broer in Christus, met zijn Islamitische naam. God had hem al op het oog op een herfstachtige avond in Nederland.